மாயை எது? நிஜம் எது?

ஒரு திறமை மிக்க ஜப்பானிய போர் வீரன் பகைவர்களால் பிடிக்கப் பட்டு சிறையில் தள்ளப் பட்டான்.
அன்று இரவு முழுவதும் தூக்கம் வரமால் நாளையைப் பற்றி கவலைப் பட்டான்,
காலையில் அவனை கேள்வி கேட்டு துளைக்கப் போகிறார்கள்,
பதில் சொல்லாவிட்டால் சித்தரவதை செய்யப் போகிறார்கள்,
முடிவில் கொன்றாலும் கொன்று விடுவார்கள்.
இப்படியாக பல சிந்தனைகளில் தூக்கம் வராமல் புரண்ட அவனுக்கு தன்னுடைய ஸென் ஆசிரியர் கூறிய "நாளை என்பது இல்லாத மாயை, இன்று மட்டுமே தெரிந்த நிஜம்" என்பது ஞாபகம் வந்தது.
அந்த நினைவுகளுடனே எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் அமைதியாக உறங்கிப் போனான் அந்த போர் வீரன்.

மௌனத்தின் சத்தம்...

நான்கு புத்த மடத்து துறவிகள் இரண்டு வாரத்திற்கு எதுவும் பேசாமல் மௌனமாக தியானம் செய்வது என முடிவெடுத்தனர். அன்று இரவு படபடவென அடித்த காற்றில் ஏற்றி வைத்திருந்த மெழுகுவத்தி மினுமினுக்கென நிலையற்று எரிந்து முடிவில் அனைந்து விட்டது.
முதல் துறவி: "ஆ!! மெழுகுவத்தி அனைந்து விட்டது"
இரண்டாம் துறவி மெதுவாக: "பேசக் கூடாது என்று அல்லவா, நாம் முடிவெடுத்து இருந்தோம்?"
மூன்றாம் துறவி கோபமாக: "நீங்கள் இருவரும் ஏன் மௌனத்தை கலைத்து விட்டிர்கள்?"
நான்காம் துறவி சிரித்தவாறே: "ஹா ஹா! நான் ஒருவன் தான் பேச வில்லை"

உயிருடன் உள்ளதா அல்லது இறந்து விட்டதா?

சிறுவன் ஒருவன் சிறிய குருவி ஒன்றினைப் பிடித்து தனக்கு பின்புறம் கைக்குள் வைத்து மறைத்துக் கொண்டான். ஜென் குருவிடம் அவன், "குருவே, என்னுடைய கைக்குள் வைத்திருக்கும் பறவை உயிருடன் உள்ளதா அல்லது இறந்து விட்டதா?" என்று கேட்டான். குரு "இறந்து விட்டது" என்று கூறினால் தன்னுடைய கையில் இருக்கும் குருவியினை சுதந்திரமாக பறக்க விட்டு விடுவது, அப்படி இல்லாமல் குரு "உயிருடன் உள்ளது" என்று கூறினால் தன்னுடைய கைகளால் குருவியின் கழுத்தை நெரித்துக் கொன்று விடுவது என்று மனதிற்குள் முடிவெடுத்தான்.

ஜென் ஆசிரியர், "இந்தக் கேள்விக்கு பதில் உன்னுடைய கைகளில்தான் உள்ளது" என்று சொல்லி விட்டுச் சென்று விட்டார்.
கதை - 1 உணர்த்தியது

நமக்கு தெரிந்தவர், தெரியாதவர் இருவரையும் ஒரே விதமாய் நடத்த வேண்டும் என்பதே இந்த கதை சொல்லும் செய்தி என கருதுகிறேன்..