பிக்ஷுனி ஷுங்-ஷி'யாவின் வாழ்க்கை

ஐந்தாவது மற்றும் ஆறாவது நூற்றாண்டின் இடையில் சைனாவின் லியாங் வம்ச பரம்பரையில் அரசரின் மகளாக பிறந்தவர் ஷுங்-ஷி'யா. அவளது மற்றொரு பெயர் ஸொஜி ஸோங்ஸி. மியோரான் என்பது பிக்ஷுனியான பின் அவளுக்கு கிடைத்த சா'ன் பெயர்.

அவர் போதிதர்மரின் சீடராக சேர்ந்தார். போதிதார்மாவின் நான்கு சிறந்த சீடர்களில் இவரும் ஒருவர். சா'ன் புத்த (மதத்)தில் முதன் முதல்லாக சேர்ந்த பெண் துறவி. டோஜன் ஸென் ஜி இவரைப் பற்றி பெருமையாக தனது புத்தகத்தில் குறிப்பிடுகிறார். போதிதர்மாவின் போதனைகளை சந்தேகத்திற்கு இடம் இல்லாத வகையில் முழுமையாக அறிந்தவர் என்றும், புத்தரின் தாமரை சூத்திரத்தினை மனப்பாடமாக ஒரு வரிகூட பிழை இல்லாமல் கூறுவதில் வல்லவர் என்றும் கூறியுள்ளார்.

போதிதர்மா இவ்வுலக வாழ்க்கையையில் இருந்து நீங்கும் முன்பு, தனது முக்கிய நான்கு சீடர்களையும் அழைத்து, அவர்கள் தன்னிடமிருந்து கற்று அறிந்ததின் சாரம்சம் என்ன என்றுக் கேட்டார்.

முதலாவதாக டோஃபூ "புத்த வழி என்பது மொழிக்கும் சொல்லுக்கும் அப்பாற் பட்டது, இருந்த போதிலும் மொழியிலிருந்தும் சொல்லிலிருந்தும் வேறு பட்டதல்ல" என்றுக் கூறினார். போதிதர்மா "என்னுடைய (உடலின்) தோலினை புரிந்து கொண்டாய்" என்றார்.

இரண்டாவதாக பிக்ஷுனி ஷுங்-ஷி'யா "அக்சோபியாவின் 'புத்த நிலத்தினை' பேரானந்ததுடன் பார்த்தேன், ஒரு முறை பார்த்த பின்பு, மறுமுறை அதனை பார்க்க முடியாது என்பதனை நான் புரிந்து கொண்டேன்" என்றாள். போதிதர்மா "என்னுடைய (உடலின்) சதையினை எடுத்துக் கொண்டாய்" என்றார்.

முன்றாவதாக டாயாஓ-யூ "நான்கு கருவிகளும் தோற்றத்தில் வெறுமையானவை, ஐந்து பேருண்மைகளும் இயற்கையில் இல்லாத ஒன்று, நான் புரிந்து கொண்ட எதுவும் அடைய முடியாதவை" என்றார். "நீ என்னுடைய எலும்புகளை அறிந்து கொண்டாய்" என்றார் போதிதர்மர்.

கடைசியாக கூஏய்-கோ ஆசிரியருக்கு தலைவணங்கி விட்டு அமைதியாக நின்றார். போதிதர்மா "என்னுடைய இரத்த நாளங்களை இணைக்கும் நரம்புகளை அடைந்தாய்" என்று கூறிவிட்டு தன்னுடைய மேலங்கியையும், திருவோட்டையும் கொடுத்தார். கூஏய்-கோ தான் சீனாவின் சா'ன் புத்த மதத்தின் இரண்டாவது சமய குரு.

பிக்ஷுனி ஷுங்-ஷி'யாவினைப் பற்றி விரிவாக காணக் கிடைக்காவிடிலும், அவரும் சிறந்த நான்கு சிடர்களில் ஒருவராக இருந்தார் என்பது இந்த நிகழ்ச்சியிலிருந்து அறிந்து கொள்ளலாம்.

அன்பும் கருணையும் இல்லை.

சைனாவில் வசித்த ஒரு பாட்டி, துறவி ஒருவனுக்கு இருபது வருடங்கள் உதவி செய்து வந்தாள். துறவிக்காக சிறிய குடிசை போட்டுக் கொடுத்தாள். தியானத்தில் இருந்தவனுக்கு உணவு சமைத்துப் போட்டாள். இத்தனை வருடங்கள் ஆனதே, துறவி எந்த அளவுக்கு தன்னுடைய குறிக்கோளில் முன்னேறியுள்ளான் என்று சோதித்து பார்க்க விரும்பினாள்.

அந்த ஊரில் இருந்த பெண் ஒருத்தியின் உதவியை நாடினாள். அவளிடம், "போய் அவனைக் கட்டி அனைத்துக் கொள்" என்று கூறியவள், பின்பு, "அவனிடம் கேள், 'அடுத்தது என்ன?' என்று" எனச் சொல்லிக் கொடுத்தாள்.

அந்த அழகானப் பெண் குடிசையின் உள்ளே நுழைந்து துறவியை அழைத்தவள், கொஞ்சமும் தாமதியாமல் அவனைக் கட்டி அனைத்துக் கொண்டாள். பின்பு அவனிடம் மோகனமாக இமைகள் துடிக்கப் பார்த்து "அடுத்தது என்ன செய்யப் போகிறாய்?" என்றுக் கேட்டாள்.

"கடும் பனிக் காலத்தில் குளிர்ந்த பாறையில் முதிர்ந்த மரம் வளர்கிறது" என ஒருவகையான கவிதை நயத்துடன் பதில் அளித்தான் அந்த துறவி. பின்பு "எங்கேயாவது கதகதப்பு இருக்கிறாதா?, இல்லை" என்று கேள்வியையும் கேட்டு, பதிலையும் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்துக் கூறினான்.

அங்கிருந்து திரும்பிய பெண் பாட்டியிடம் சென்று நடந்ததைக் கூறினாள்.

அதைக் கேட்டு கோபமடைந்த பாட்டி "அவனுக்கு இருபது வருடங்கள் அடைக்கலம் கொடுத்ததை நினைத்தால் வருத்தமாக இருக்கிறது, அவன் உன்னுடைய தேவைகளைப் பார்த்தும் கருனையுடன் ஆறுதல் ஒன்றும் கூறவில்லை, உன்னுடைய உணர்ச்சிகளின் வலியினை உணர்ந்தும் என்ன என்று அனுசரனையாக கேட்கவில்லை. உன்னுடைய காமத்திற்கு அவன் உடன் பட்டிருக்க வேண்டாம், ஆனால் உன்னுடைய மனதின் கவலைக்கு, உணர்ச்சிகளின் தேவைக்கு மருந்தாக பரிவுடன் பேசி இருந்து இருக்கலாம்" என்றுக் கூறியவள் உடனடியாக அருகிலிருந்த குடிசைக்கு சென்று அதனை தீ மூட்டிக் கொளுத்தினாள்.
(சந்நியாசி / ஞானிகள் தங்கள் உணர்ச்சிகளை அடக்கினால் மட்டுமே அந்த நிலையை அடைந்ததாக கருத முடியாது, மற்றவர்களின் உணர்ச்சிகளை புரிந்துக் கொள்ளும் தன்மை வேண்டும் என்பதை உணர்த்தும் கதை.

தன்னை அடக்கினால் மட்டும் போதாது, மற்றவர்களுக்கும் தான் உணர்ந்த நிலையை சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும்.

இக்கதையில் அந்த வயதான மூதாட்டியின் புத்திசாலித்தனம் என்னை ஆச்சரியப்படுத்தியது.)

கரிய மூக்கு புத்தர்.

ஒரு பெண் புத்தத் துறவி தன்னொளி பெறுவதற்காக அலைந்து திரிந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் தங்கத்தால் வெகு அழகாக புத்தச் சிலை ஒன்றினைச் செய்தாள். எங்கு சென்றாலும் அந்தச் சிலையைக் கூடவே எடுத்துச் செல்வாள்.

நாட்கள் கடந்தன. அப்படியே நடந்து கொண்டிருந்தவள், அமைதியான ஆனால் இயற்கை அழகுடன் இருந்த ஒரு கிராமத்திற்கு வந்தாள். அங்கு இருந்த சிறிய புத்தக் கோயிலை மிகவும் பிடித்து விட்டது. அங்கேயே வசிப்பது என முடிவெடுத்தாள். அந்தச் சிறிய கோயிலில் பல புத்தர் சிலைகள் இருந்தன. (புத்த விஹாரங்களில், பிக்ஷுக்கள் வசிப்பது இயல்பு. சில இந்துக் கோயில்களில் பூஜை செய்யும் சுவாமிகளுக்கும் மடப் பள்ளி என்ற பெயரில் ஒரிடம், கோயிலிற்கு மிக அருகாமையில் ஒதுக்கி கொடுத்து இருப்பார்கள். புத்த விஹாரங்களிலும் இது போன்று அனுமதிக்கப் பட்டது.)

தன்னுடைய தங்கச்சிலைக்கு நறுமணப் பொருட்களை (சாம்பிராணி, ஊதுவத்தி) எற்றி வைக்க ஆசைப் பட்டாள். ஆனால் அந்த சின்னக் கோயிலில் இருந்த மற்ற புத்த விக்கிரங்களுக்கு தன்னுடைய நறுமணப் பொருட்கள் செல்லக் கூடாது என முடிவெடுத்தவள், அதற்காக ஒரு கூம்பு வடிவினால் ஆன புனல் ஒன்றினைத் தயாரித்தாள். சாம்பிராணி ஏற்றியதும், அது அவளுடைய புத்த விக்கிரத்திற்கு மட்டுமே போகும்படி செய்தாள். சாம்பிரானியும் புத்தரின் முகத்திற்கு அருகில் மட்டுமே சென்றது. ஆனால் கொஞ்ச நாட்களில் தங்க புத்தரின் மூக்கு கறுத்துப் போய் மிகவும் அசிங்கமாகிவிட்டது.

அன்றிலிருந்து "கருத்த மூக்கு புத்தா பிக்ஷுனி" என்றே எல்லாரும் அவளை அழைக்க ஆரம்பித்தனர்.